از اونور شبای خیس از اونور پنجره ها

از همه ذرات زمین از همه پنجره ها

یکی به شکل خود من همیشه دنبال منه

از همه جای همه جا اسم منو داد میزنه

اون که محبت هنوزم برای معنای نفسه

مرگم رو باور نداره میخواد به دادم برسه

وقتی که راهی میشدم کاشکی پاهام می شکست

یا کاشکی کوله بارمو هیچکسی هرگز نمی بست

راهی آبادی شدم ویرونیمو اینجا دیدم

سوختم و فریاد کشیدم آب شدم و هی چکیدم

اگه هنوز فکر میکنی با تو رفیق سفرم

اگه هنوز فکر میکنی با تو رفیق سفرم

نجیبو خوبم مثل تو بیا از اینجا ببرم

غربت عمیق اندوه منو

چاه خشک تو بیابون نداره

سردی و تاریکی زندگیمو

هیچ شبی تو هیچ زمستون نداره

مثل شعر مرثیه از شب و گریه پرم

برای تموم شدن لحظه ها رو می شمرم

کی ستاره منو از آسمون

پشت این پرده خاموشی کشید

گلدون شیشه ای مو کی زد به سنگ

کی منو بخود فراموشی کشید

کاش میشد واسه خودم گریه کنم

اینقدر گریه که دل پاک بشم

سبک و پاکیزه مثل خود اشک

زیر خاک گریه هام خاک بشم

مثل شعر مرثیه از شب و گریه پرم

برای تموم شدن لحظه ها رو می شمرم

چشمای ساکت تو رنگ شبه

شبی که سرد و فردا نداره

شبی که باید بمیره زیر نور

مثل اون مرگی که اما نداره

کاش یکی حرف منو باور میکرد

کاش یکی می فهمید اندوه منو

کاش یکی تو بُهت تنهایی من

باورش می شد غم شکستنو

مثل شعر مرثیه از شب و گریه پرم

برای تموم شدن لحظه ها رو می شمرم

(همه ی ما وارثیم وارث عذاب عشق/سهم اون کس بیشتره که

میشه خراب عشق/سوختن فریاد زدن اینه رمز و راز عشق/وقته

از خود مردنه لحظه ی آغاز عشق)

آخه به يادم مياري گذشته ها رو

دارم با چشمات مي بينم عمرم هدر رفت

بازم دلم تو رو مي خواد ، تو بي وفا رو 

آخه به يادم مياري گذشته ها رو 

چرا با من نموندي ، دل تنگم رو رنجوندي

زمان های قدیم که هنوز راه بشر به زمین باز نشده بود.فضیلتهای وتباهی ها دور هم جمع شده بودند

ذکاوت گفت:بیایید قایم موشک بازی کنیم.

دیوانگی فریاد زد:آره قبوله من چشم میزارم

همه قبول کردند چون کسی دوست نداشت دنبال دیوانگی بگردد! دیوانگی چشمانش را بست....یک ...دو....سه

همه دنبال جایی بودند که قایم بشن

نظافت خودش رو به شاخ ماه آویزان کرد

خیانت خودش را داخل انبوهی از زباله مخفی کرد

اصالت به میان ابر ها رفت

هوس به مرکز زمین را افتاد

دروغ که میگفت به اعماق کویر خواهد رفت به اعماق دریا رفت

حسادت داخل چاه شد و طمع به داخل سیب سرخی رفت

آرام آرام همه قایم شده بودند و دیوانگی همچنان میشمرد هفتاد و سه....هفتاد و چهار.....

داشت به صد نزدیک میشد اما عشق هنوز نتونسته بود خودش را قایم کند واقعا کار سختیست که عشق را

قایم کنی!عشق به وسط گلهای رز سفید رفت........

دیوانگی فراید زد......دارم میام دارم میام

همان اول کار تنبلی را دید.تنبلی اصلا تلاش نکرده بود که قایم شود و بعد یکی یکی نوبت به دیگران رسید

اما نتونست عشق را پیدا کند!

حسادت حسودیش شد و جای عشق را به او گفت

و دیوانگی با شوق یک شاخه از درخ کند و ان را با تمام قدرت به داخل سبد فرو کرد ناگهان صدای ناله ای از سبد بلند میشود

آخ چشمم.................

آن شاخه چشم عشق را کور کرده بود!!

دیوانگی که خیلی ترسیده بود با شرمندگی گفت:حالا من چیکار کنم؟چگونه میتوانم جبران کنم؟

عشق جواب داد:مهم نیست دوست من.تو دیگه نمیتونی کاری بکنی خواهش میکنم از این به بعد یار من باش!

از همان روز تا همیشه عشق و دیوانگی همراه  یکدیگر به احساس تمام آدمهای عاشق سرک میکشند

حرف فرید:هیچ وقت حسادت ضعف نیست بلکه یه حس صادقانه ست

تو رفتی با کسی به من نمیرسه این راه

من بگو چیکار کنم این همه بی کسی رو

منو ببخش اگه بهونه گیرم

ببخش اگه هنوز واست میمیرم

منو ببخش

اگه هنوز میخوام

بهت برسم 

اگه هنوز واست دلواپسم

اگه هنوز میگم دوستت دارم

من تنهام.................

بازم می گم تا بدونی

دروغ نگو که عاشقی

رو طاق آسمون دل

سکه خورشید منی

به شرطی که دیگه دم از

هیچکس ویرانیم را حس نکرد وسعت حیرانیم را حس نکرد

                 در میان خنده های تلخ من دیده ی بارانیم را حس نکرد

                          در هجوم لحظه های بی کسی غربت پنهانیم را حس نکرد

                                      آن که با آغاز من مانوس بود لحظه ی پایانیم را حس نکرد

پناه به آینه میبرم